(«Ақылды ақымақтар» сатиралық романымнан үзінді)
– Қарындас, атыңыз кім? — деп сұрадым.
Ол тымырайып отыр.
– Атымды шопырыңыз біледі.
– Таныса отырайық дегенім ғой. Қайда оқисыз?
– Қайда болса сонда.
– Жоқ, қандай колледж, университет?
– Үш қабатты университетте.
– Жарайды, әкеңіз кім болып істейді?
– Қарақшы болып жұмыс істемейді, жұмысы адал.
– Бұрын ауырмағансыз ба?
– Ауырайын десем, апам ұрысады.
Мына қыздың түрі құрысын! Өзінің сәні, сөзінің дәмі жоқ қой. Дегенмен, сөзге тартып көрейін.
– Қарындас, әкеңіздің машинасы бар ма?
– Біздің үйде екі машина бар.
– О-о!
– Бірі – кір жуатын, екіншісі – тігін машинасы.
– Е-е… Шашыңызды сарыға боятыпсыз.
– Пешке күйдіріп алғанмын.
– Сіздің қолыңыздан ұстауға бола ма? — деп қолымды создым.
– Қолым қоянның аяғы емес.
– Маған жақын отырыңызшы.
– Жабыса қалатын жарымес емеспін.
– Сізге ренжідім.
– Ренжитіндей, қарызға ақша алған жоқпын.
– Бір түрлі қыз екенсіз.
– Екі түрлі болғым келмейді.
– Ой, Құдайым-ай!
– Құдай тек сіздің Құдайыңыз емес.
– Ах…
– Қайғыратындай, суға ағып бара жатқан жоқпын.
– Ох…
– Таң қалатындай шешініп жатқан жоқпын.
– Тө-өу.
– Төу дейтіндей төбеңізге шығып алған жоқпын.
– Масқара!
– Мас адамның бәрі қара емес.
– Тақылдап тұрсыз.
– Селкілдеп тұруым керек пе?
– Автомат сияқтысыз
– Пистолет болайын ба?
– Жап аузыңды!
– Ауызым бүгін ашылып, ертеңіне жабылып қалатын зауыт емес.
– Көзіңді шұқып аламын! — дедім мен сенге көшіп.
– Көзімде құрт жоқ…
– Менің кім екенімді білмейсің!
– Сіздің кім екеніңізді шопырыңыз біледі.
– Қайдан келе қалдың?
– Айдан.
– Шайтан!
– Қайдам…
(Ары қарай романнан оқып аласыз… Айтпақшы кітаптың авторлық құқы қорғалған. Өңін айналдырып сахналайтын пысықтардың құлағына алтын сырға).
Мұхтар ШЕРІМ.
Фото: zerut.ru
Пікірлер жоқ. Бірінші болыңыз!