Ертеде бір ауылда қария өмір сүріпті. Ол ерекше бір құсты – қараторғайды өте жақсы көретін. Үйінің маңына торғайларға арнап ұя жасап, күн сайын оларға дән шашып, қамқорлық танытып жүреді екен.
Бір күні қарияның жас немересі жүгіріп келіп:
– Ата, мен бүгін бір нәрсеге таңғалдым! — деді.
– Не болды, балам? — деп сұрады қария.
– Қарашы, анау қараторғайлар әр көктемде өздерінің ескі ұяларына қайта оралады. Олардың қанаттары бар, әлемнің кез келген жеріне ұшып кетуге мүмкіндігі бар ғой! Бірақ олар туған жерін тастамайды екен. Неге олай?
Қария жымиып:
– Балам, бұл – адалдық пен тұрақтылықтың белгісі. Қараторғай қанша алыстаса да, өз ұясын ұмытпайды. Ол үшін туған жерінен асқан қымбат мекен жоқ. Сол сияқты, біз де туған жерімізге, отбасымызға, жақындарымызға әрдайым адал болуымыз керек. Қиындықтардан қашып, жеңіл өмір іздеудің қажеті жоқ. Қараторғай бізге осыны үйретеді, — деп жауап береді.
Бұл сөздер балаға қатты әсер етіп, ол өмір бойы туған жерге, ата-анасына адал болуды ұмытпады. Уақыт өте өзі де қария болып, қараторғайлар ұя салған ағаш түбінде немерелеріне осы ғибратты әңгімені айтып отыратын болыпты.
Түйін: Қайда жүрсең де, кіммен аралассаң да, адалдықтан айныма. Қараторғайдай өз ұяңды ұмытпа!
Гүлімжан АЙДЫНҚЫЗЫ.
Әлеуметтік желідегі парақшасынан алынды.
Сурет ашық дереккөзден алынды.
Пікірлер жоқ. Бірінші болыңыз!