Жастықта бәрі сенің айналаңда жүргендей болады.
Дос көп.
Таныс көп.
Қонақ көп.
Дастарқан кең.
Бірақ жылдар өткен сайын шеңберің кішірейе береді.
Сонда сен бір нәрсені түсінесің: адамның өмірінде көп адамның болғаны маңызды емес екен.
Қиын кезде қасыңда қалған адамның болғаны маңызды екен.
Жасың ұлғайғанда саған жүздеген адамның керегі болмайды.
Бір перзентіңнің:
«Қалайсыз?» дегені жетеді.
Бір бауырыңның:
«Кел, сөйлесіп қайтайық» дегені жетеді.
Бір досыңның үнсіз қасыңда отырғаны жетеді. Сонда адам өмір бойы не үшін жүгіргенін түсінеді.
Кейбір адам бүкіл өмірін адам жинауға жұмсайды. Ал кейбірі өмірінің соңына дейін адам жоғалтпауға тырысады.
Сондықтан бүгін өзіңізден сұраңыз:
«Менің айналамда қанша адам бар?» емес, «Мен үшін қанша адам жүрегін сақтап жүр?».
Өйткені өмірдің соңында үйіңнің көлемі емес, жиған дүниең емес, жаныңда қалған адамдардың жылуы маңызды болады.
Адам қартайғанда дүниесін емес, бірге күлетін адамын іздейді.
Әлеуметтік желіден алынды.
Сурет ашық дереккөзден алынды.
Пікірлер жоқ. Бірінші болыңыз!