(Ингуш хикаясы)
Бір азаматтың мойнында қарызы көп еді. Қарыздан құтылатын уақыт таяп, қалай есептесерін білмеген ол амалсыздан өзі тұрып жатқан үйін сатуға бел буады. Ингуш халқының салты бойынша кімде-кім үйін немесе жерін сатпақ болса, алдымен көршілеріне ұсынып, сатып алуға ниеті бар-жоғын сұрауы тиіс.
Сол әдетпен ол көршісіне барып, жағдайын айтады. Көршісі мән-жайды сұрап:
– Үйіңді не үшін сатпақсың? — дейді.
– Қарызым көбейіп кетті. Соның бәрінен құтылу үшін сатқалы отырмын, — деп жауап береді.
– Үйіңді қаншаға бағалап отырсың?
– Үйімнің бағасы жоғары. Бірақ сіз секілді жақсы көршім үшін қарызымның мөлшеріне дейін түсіруге дайынмын, — дейді үй иесі.
– Қанша қарызың бар? Кімдерге берешексің? — деп сұрайды көршісі.
Ол бәрін жасырмай айтып береді. Сонда көршісі:
– Жақсы, ертең маған қайта кел, — дейді.
Ертеңіне келгенінде көршісі:
– Кеше барлық қарызыңды толық төлеп қойдым. Енді сен ешкімге қарыз емессің. Үйіңде бұрынғыдай тұра бер, — дейді.
Мұны естіген үй иесі таңданып:
– Неге олай еттіңіз? Өзіңізге ауыр тимеді ме? — деп дауыстап жібереді.
Сонда көршісі сабырмен:
– Мен мұны шығын деп есептемеймін. Егер сен секілді жақсы көршіден айырылған болсам, нағыз шығын сол болар еді, — деп жауап береді.
Аударған Жүрсін КӘРІМ.
Әлеуметтік желіден алынды.
Көрнекі сурет ашық дереккөзден алынды.
Пікірлер жоқ. Бірінші болыңыз!