Бір күні шеге балғадан:
— Сен неге мені үнемі соға бересің? — деп сұрапты…
Балға бірден жауап береді:
— Өйткені мен сені соқпасам, сен ешқашан ағашқа кірмейсің ғой…
— Бірақ ауырады… — дейді шеге.
— Әрине, ауырады, — дейді балға. – Бірақ осы соққы болмаса, сен жай ғана ешкімге керексіз темір болып қала берер едің…
Соққы болмаса сен ішке кірмейсің…
Қысым болмаса сен ешнәрсені бекіте алмайсың…
Ауырсыну болмаса сен ешкімге керексіз болар едің…
Шеге біраз үнсіз тұрып, тағы сұрайды:
— Ал сен өзің соққаннан шаршамайсың ба?
Балға жауап береді:
— Шаршаймын. Бірақ бұл – сен өз міндетіңді атқару үшін төлейтін бағаң…
Сол кезде шеге көп адам жылдар бойы түсіне алмайтын бір шындықты ұғады:
Кейде ауырсыну сені жою үшін емес…
Сені өз орныңа жеткізу үшін келеді.
Өмір соғады…
Өте қатты соғады…
Рұқсат сұрамай соғады…
Сәтсіздік…
Айырылысу…
Жоғалту…
Қорлау…
Қателік…
Ауырған кезде адам мұның бәрін әділетсіз деп ойлайды.
Бірақ көп жағдайда сол соққылар сені өзің болуың керек жерге қарай итеретін күш болады.
Өйткені ащы болса да, шындық мынау: Қысым болмаса, көп адам өмірі үшін ештеңе істемес еді.
Әр соққы жаза емес…
Кейде ол бағыт көрсетуші.
Біз мойындағымыз келмейді, бірақ көбіне бізді қозғалтатын жалғыз күш – ауырсыну.
Өмір сені құрту үшін емес, кейде сені өз орныңа жеткізу үшін қатты соғады…
Амантай ТОЙШЫБАЙҰЛЫ
Фото: media.istockphoto.com
Пікірлер жоқ. Бірінші болыңыз!